Александар Македонски Џеповски

Ова не е мит, туку црно на бело запишана историја од 1532 година!

Големиот хуманист Винко Прибоевиќ, во својот епохален труд, открива вистина која денес многумина ги плаши. Тој јасно сведочи дека територијата на денешна Бугарија го носела гордото име МАКЕДОНИЈА.

Но, тоа е само почетокот. Прибоевиќ ни открива дека имињата на народите што ги знаеме денес се всушност нови имиња, кои се појавиле на местото на старите, древни називи. Русија, Касубија, Прусија, Московија, Вандалија, Полска, Шлезија, Моравија, Бохемија, Панонија, Крањска, Истра, Либурнија, Хрватска, Далмација, Босна, Рашка, Дарданија, Србија, Мизија и Бугарија – област која во старите времиња, според античките автори, влегувала во поширокиот поим Македонија.

Зошто е ова толку важно?

Името Словени потекнува од слава, Прибоевиќ тврди дека нашиот народ не го добил името случајно. Името Словени доаѓа од славата на славните Македонци! Тоа се Македонците кои го покорија светот и со својот триумф му го дадоа името на целиот словенски род.

Авторот детално објаснува дека сите овие „нови“ народи, заедно со античките Тракијци, Гети и Даци, зборуваат еден ист јазик. За него нема сомнеж, тоа е јазикот на оние кои некогаш владееле со познатиот свет.

Кога ги набројува современите земји како Рашка, Дарданија, Мизија и Бугарија, тој потсетува дека сите тие се само гранки на едно исто дрво чиј корен е Македонски.

Ова е документ кој потврдува дека Македонија не е само географски поим, туку е изворната точка на славата за целиот овој дел од Европа.

Пред 500 години, светот знаел дека новите имиња се само прекривка за античката македонска вистина.

Во ренесансна Европа Македонија била симбол на античка слава, цивилизациска вредност и историски континуитет. Денешните политички обиди таа рамка да се релативизира, преименува или условува претставуваат отстапување од основните европски принципи: академска слобода, право на сопствен идентитет и почитување на историските извори.

Во 16 век, кога Европа се будеше од средновековниот мрак и повторно ја откриваше античката вистина, името Македонија не беше спорно. Не беше проблем. Не беше табу. Напротив, беше престиж.

Денес, пет века подоцна, токму тоа име ѝ пречи на Европа. Кога ренесансните хуманисти пишуваат за Македонија, тие не создаваат мит. Тие се повикуваат на највисоката можна античка референца: Филип и Александар.

Во време кога народите се борат за легитимитет, Македонија е доказ за цивилизациска припадност, а не за „измислен идентитет“. Ренесансата не ја доведува во прашање Македонија, ја користи како темел.

Во 1532 година, Винко Прибоевиќ запишува нешто што денес не смее да се прочита на глас: дека Македонија е стара рамка, а новите имиња се дојдени подоцна. Не затоа што сакал да создаде конфликт, туку затоа што тогаш тоа било општо знаење.

И токму затоа денес е проблем. Не им пречи Македонија како држава. Не им пречи Македонија како народ. Им пречи Македонија како континуитет. Затоа што континуитетот руши наративи. Руши вештачки поделби. Руши геополитички конструкции создадени многу подоцна од античката вистина.

Македонија е име што преживеало империји, религии, царства и идеологии.

И ако во 16 век Европа можела да го користи без страв, тогаш проблемот денес не е во името, туку во храброста.

Ренесансата ја користеше Македонија затоа што знаеше што значи.

Името Македонија не е барање, тоа е постојна историска состојба. А народ што знае кој бил, нема потреба да прашува дали смее да биде тоа што е.

Сподели ја вистината што 5 века чекаше да биде слушната. Никогаш не е касно.