ЗА ЗАТВОРАЊЕТО И СМРТТА НА БРАЌАТА ДИМИТАР И КОНСТАНТИН  МИЛАДИНОВИ

„Од извесно време не сум ви пишал... Мислам дека ви зборував за  неколкумината учители, кои беа задржани (уапсени) во последно време, кога беше задржан и нашиот (Васил Манчов, н.б.); ние бевме мошне среќни да го ослободиме оној, кој ни беше земен од дома... Но еден друг стар учител, за кого држев многу, бидејќи тој имаше големо вли-јание во земјата, беше кренат оттука ноќе и одведен под стража во затворите во Цариград, каде што добрата сестра Мадлена го видуваше од време на време. Неговиот брат, учител како и тој, беше во Австрија кај монсињорот Штросмаер, епископ на Срем, кога ја примил таа тажна вест, напуштил се, за да дојде во затворот да го види и да работи за неговото ослободување. Но за несреќа тој скап брат бил чуван и изолиран. Сепак тој најде начин да дојде до него. Но по посетата тој самиот бил задржан во затворот. Ни пишаа  од Цариград дека ќе бидат ослободени; но, разбравме дека и  двајцата умреле во затворот, Бог знае од каква болест! Оваа смрт на двајцата беше мошне мачна; но на крај да биде волјата Божја! Стариот учител Миладинов остави во сиромаштија сопруга и пет млади девојчиња, од кои највозрасното е 15-годишнио. Ако имавме тука сестри, ќе ги молев да земат некое од нив.

Смртта на нивниот татко и нивниот стрико во земјава отворено се при-пишува на тукашниот грчки владика и на охридскиот.

Со силата на парите тие направиле да бидат неправедно затворени, од што следела и нивната смрт во затворот. Смртта на двајцата ги направи нашите луѓе (приврзеници на унијата, н.б.) исплашени повеќе от секогаш”.