Во 1968 година, ЕВРОПСКАТА КОМИСИЈА ЗА ЧОВЕКОВИ

ПРАВА ја обвини Грција за злоупотреба на човековите права, а во

1969 година, СОВЕТОТ НА ЕВРОПА ја прогласи Грција за „недемократска, нелиберална, авторитарна и угнетувачка“.

Грција беше принудена да се повлече од Советот на Европа под закани за протерување. Воената хунта во Грција ја продолжи својата политика на колонизација на конфискуваните македонски земји и продолжи да донира македонски земји на лица со „докажан патриотизам“ за Грција.

Оние Македонци на кои им беше одземено грчкото државјанство затоа што се изјасниле како Македонци сакаат да им се врати државјанството.

Македонците протерани од Грција сакаат да бидат признати како Македонци и да им се врати грчкото државјанство, заедно со нивните домови и имоти.

Македонците што живеат во Грција и Бугарија сакаат да бидат признати како Македонци со целосни права и привилегии. Македонците очекуваат Грција, Бугарија и Србија да признаат и да преземат одговорност за злосторствата што нивните влади ги извршија врз цивилите во Македонија за време на двете балкански војни.

Македонците очекуваат Грција да признае и да преземе одговорност за иселувањето на голем број цивили, вклучувајќи ги и децата бегалци, од грчко-окупираната Македонија за време на Грчката граѓанска војна.

Верувам дека има иднина за Македонците во Грција и Бугарија. Исто така, верувам дека Македонија еден ден ќе биде повторно обединета.

Македонскиот народ докажа дека е толерантен и способен за мирен коегзистенција со другите луѓе. Грција и Бугарија, од друга страна, ја избраа нетолеранцијата, угнетувањето и насилството како начин на живот.

Ако Македонците покажаа нешто, тоа е како да живеат во хармонија со другите луѓе. Дури и во најлошите времиња, Македонците никогаш не се откажаа од верувањето дека сите луѓе можат да живеат како рамноправни. Не беше ли Гоце Делчев, македонски револуционерен херој од Македонското Илинденско востание од 1903 година против Турците, кој рече: „Јас го замислувам светот само како поле на културен натпревар меѓу народите?“ А што е со Република Македонија, дали има друга земја на Балканот каде што малцинствата уживаат такви права?

Грчкото и бугарското негирање на постоењето на Македонците, со оглед на постоењето на Македонска држава и голема и активна Македонска дијаспора, не само што е спротивна на логиката, туку оди и против европските принципи. Не е ли Европа таа што сака да им ги даде правата на малцинствата?

Дали Грција и Бугарија, со оглед на европската агенда, навистина веруваат дека ќе имаат траен мир со угнетување и негирање на правата на Македонците и другите малцинства?

Грците и Бугарите мора да разберат дека нивниот опстанок не зависи од угнетување на малцинствата и користење насилство за одржување на мирот. Тие исто така мора да разберат дека токму оваа нееднаквост и угнетување на малцинствата предизвикува тензии, омраза и конфликти. Не мора сите да бидеме Грци или Бугари за да живееме мирно заедно. Можеме исто толку лесно да живееме заедно во хармонија како Македонците, Грците, Бугарите, Албанците итн., ако така избереме.

Европските бизнисмени сакаат да работат во Европа без проблеми. Тие ја препознаа вредноста на „слободните општества“ и токму затоа сакаат на малцинствата да им се дадат права. Со негирање на правата на нивните малцинства, грчката и бугарската влада всушност работат против европската агенда и европските вредности, што на долг рок ќе им наштети на нивните држави и на нивните народи. Добро е документирано дека Грција и Бугарија извршиле злосторства во Македонија и тие држави порано или подоцна ќе се соочат со последиците и ќе платат за своите злосторства. Негирањето на е Постоењето на Македонците не ги оправдува за она што го направиле. Колку што можам да видам, извршувањето злосторства против луѓе е сè уште казниво кривично дело според меѓународното право. Не е ли тоа целта на Хаигот?

Никој нема право да одлучува за судбината на македонскиот народ освен самите Македонци. Секако, ништо не може да се направи денес без интервенција на Големите сили, но ако Големите сили се сериозни и ги поддржуваат законите што ги донеле, особено оние што ги регулираат човековите права, тогаш Македонците не треба да имаат проблем да ја обликуваат сопствената судбина, да ја пишуваат сопствената историја и да се нарекуваат себеси она што навистина се, Македонци.

Македонците имаат голема работа пред себе. Покрај тоа што ќе учат за себе, за својата историја, за своето наследство и за своето право да постојат на овој свет, тие мора да научат и да му ја кажат на секој Грк, секој Бугарин и на секој друг човек на овој свет вистината за себе и за Македонија.

Букурешкиот договор од 1913 година, кој ја подели Македонија меѓу Грција, Србија и Бугарија, и сите претходно поврзани договори и договори се засноваа на премисата дека „Македонците не постојат“ и затоа Букурешкиот договор од 1913 година беше напишан и потпишан под претпоставка дека во Македонија живеат само Грци, Срби и Бугари. Грција, Србија и Бугарија, откако анексираа делови од Македонија, наводно разменија население и ги исчистија своите делови од Македонија. По размените, секоја држава изјави дека нејзиното население е чисто. Со други зборови, само Грци живеат во Грција, само Бугари живеат во Бугарија и само Срби живеат во Србија. Деценија или нешто повеќе по поделбата и анексијата на Македонија, секоја држава, пак, произведуваше и објавуваше статистика што ја потврдуваше чистотата на своето население. После тоа, секоја држава тврдеше дека нема малцинства што живеат во своите држави.

Денес, повеќе од еден век подоцна, знаеме дека ова не е вистина. Грција, Србија и Бугарија многу добро знаеја кога ги анексираа македонските територии дека мнозинството од луѓето што живеат на македонска почва не беа Грци, Срби или Бугари, туку Македонци. Тие ја користеа религиозната припадност наместо етничката припадност за да ги убедат Големите сили да им дозволат слободно да анектираат македонски територии без обврска кон етничкиот македонски народ.

Иако грчкиот, српскиот и бугарскиот народ немале национална свест пред 19 век и пред нивното ослободување, тие биле признати и им било дозволено да формираат свои држави. Сепак, Македонците кои ги стекнале своите национални чувства малку подоцна и кои се бореле за создавање македонска држава не биле ниту признати, ниту им било дозволено да формираат држава.

Доколку Грција, Србија и Бугарија биле во право во своите тврдења и навистина ги исчистиле своите соодветни македонски територии, денес ќе имало само Грци кои живееле во грчкиот дел од Македонија, Срби кои живееле во српскиот дел и Бугари кои живееле во бугарскиот дел. Доколку Македонците навистина не постоеле, како што тврделе Грција, Србија и Бугарија пред повеќе од еден век, тогаш денес воопшто немало да има Македонци. Сепак, пописот направен откако Република Македонија ја прогласи својата независност од Југославија (наследник на Србија), покажал големо мнозинство етнички Македонци кои живеат таму каде што наводно не постоеле Македонци.

Значи, ако Србија била во право во својата претпоставка дека само Срби живееле во српската анектирачка Македонија пред сто години, тогаш од каде потекнуваат овие етнички Македонци? (Ах, да, Тито ги создал. Ви благодарам, Грци, за вашиот увид!)

Постои само еден точен одговор на ова прашање. Етничките Македонци отсекогаш постоеле; Србија ги фалсификувала своите статистики за да го скрие тој факт!

Само треба да се примени истиот принцип на Грција и Бугарија за да се види вистинската слика.

Македонија му припаѓа на македонскиот народ и македонскиот народ сака да живее слободен како Македонци. Македонија беше нелегално окупирана и поделена меѓу Грција, Србија и Бугарија под лажни изговори и без согласност на македонскиот народ.