Нашата татковина Македонија била некогаш една од најславните земји. Македонскиот народ ги турил првите темели на воената вештина. Со победничките фаланги на Александар Велики ја пренесол аристотеловата просвета во внатрешноста на Азија и со тоа го цивилизирал човечкиот род. Но таа некогаш толку славна  татковина денес е во опасност да биде разделена и да ја снема сосема, зашто ние Македонците сме ја зафрлиле својата народност, а другите народи ја бараат наша-та земја како своја, бараат да ја потчинат нашата голема народност, која во минатото во својата самостојност, така светела.

Во проектот од 1919 година на американскиот научник Либиер и на британскиот новинар пишувало дека „населението на Македонија не е ниту бугарско, ниту српско, ниту пак грчко, и затоа Македонците треба да имаат своја држава и самите да си владеат“.

Ревизијата на Санстефанскиот мировен договор се одржа од 13 јуни до 13 јули 1878 година на конгресот во Берлин. На Конгресот на кој учествуваа претседатели на влади, министри за надворешни работи или амбасадори на Русија, Британија, Германија, Австро-Унгарија, Франција, Италија и Турција, се работеше месец дена. Но, не беа сослушани сите преставници на балканските држави. Секоја од големите сили имаше по ова прашање свој интерес, па, воглавно беше одлучено да се прифатат решенија од претходните дипломатски консултации, особено предлогот на Британија. По долги дискусии за ова прашање, т.н. Берлински договор бил склучен на 13 јули 1878 година.

Жаклина Петровска

Навистина голем е бројот на легендите за основањето и почетокот на Македонското кралство. Една од нив е легендата за Каран, како основач на Македонската династија на Аргеадите.

По распадот на Југославија долго време се раправаше за бројот на луѓето кои од 1949 до 1956 година лежеа во затворот на Голи оток, познат логор за политички затвореници во периодот на судирот на КПЈ со КП СССР. Логорот почнал да функционира по донесувањето на Резолуцијата на Информбирото во 1948 година. Првите казнети лица биле примени на 6 VII 1949 г., а во овој логор издржувале казна голем број политички затвореници од Македонија.

Рускиот државник, генерал и дипломат гроф Николај Павлович Игнатиев (29 I. 1832 – 3 VII. 1908), за време на владеењето на рускиот император Александар II, игра важна улога во определување на руската политика во Азија и на Балканот. Тој е учесник во Руско-турската војна (1877 - 1878) и е креатор  Санстефанскиот мировен договор (19 фебруари/ 3 март 1878), однапред осуден на неуспех. На тоа ќе се спротивстават големите сили, балканските елити, но и македонскиот народ.  Самиот гроф Игнатиев, подоцна ќе изјави: „... Создадов голема Бугарија поради руските интереси на истокот“.

Познатиот турски патеписец Евлија Челебија (1611 - 1682) роден како Мехмед Зили, кој патувал 40 години низ териториите на Отоманската империја, ќе остави значајни патеписни белешки за македонската историографија. Во своите записи за Битола ќе напише: „Овде велат, во времето на Александар Велики постоел еден голем храм и заради тоа самото место е наречено Манастир. Според него градот во тоа време бил атрактивен и убав со повеќе мостови со кои биле поврзани двата дела од градот. Од четирите страни на градот и во самиот град високо се извишувале над илјада тополи и врби. Дворовите на куќите биле претворени во цветни градини со разнобојни цвеќиња и шадрвани.

На 12 фебруари 1949 година единиците на Демократската армија на Грција (ДАГ) го нападнаа градот Лерин. По битката на Вичо и Грамос, битката за Лерин била една од најжестоките и накрвавите битки водени меѓу единиците на ДАГ и владините сили за време на Граѓанската војна во Грција.. Во единиците на ДАГ кои го нападнаа Лерин, околу 70% од војниците биле Македонци. По големите човечки загуби, повеќе од 1.200 убиени, единиците на ДАГ се повлекле во регионот на Преспа.

Руско-турската војна (1877 - 1878) беше прогресивна. Таа го рушеше феудалниот систем во Отоманската империја, создаваше нови општествено-економски односи и на ослободените народи им овозможуваше напредок. Меѓутоа, царска Русија имаше свои интереси и според нив ја кроеше и картата на Балканскиот Полуостров

Една е од најголемите и најжестоки борби во целото Илинденско востание била борбата на 4 август 1903 година во селото Карбуница, Долна Копачка.