Македонската интелегенција, селаните и сите лојални граѓани на Република Македонија, во овој историски миг најенергично треба да и се спротивстават на промената на името на нашата заедничка татковина...

На Конвенцијата за Македонија одржана на 13 септември 1995 година, вонпарламентарните политички партии и невладини организации од Република Македонија ја обнародуваат следната декларација...

„През 1902 година, кога големата свест во нас се буди и ниа Македонците сме народ кој ја заслужува својата слобода, бидејќи духот на нашиот измачен народ беше доста висок, се собрахме тајно, почнувајќи да разгледуваме на еден од нашите вопроси за нашиот измачен народ. „СЛОБОДАТА“ - тој збор слобода се разнесе од уста во уста надалеку и нашироко, се започна трескава работа во подготовката и организирањето на востанието, определување денот и саат кога измачениот народ ќе дигне глас со сите средства за извојување на слободата“. Ова е дел од сведоштвото на Никола Богданов, војводата од егејскиот дел на Македонија, кое го има дадено при доставувањето на барањето за добивање пензија како учесник во револуционерната борба.

Купувањето на Печатачот кој беше неопходен за печатење на партиското гласило „ГЛАС“ го помогнаа:

Известување за промена на знамето

Денес стаса полномоштвото на мое име, со кое се овластувам да ги вршам работите од интерес на Партијата пред канадските и американските власти и бизнисмените, како и пред бројната македонска комуна.

Знај чедо мое, битката помеѓу јазиците не трае ден или два

На 28.02.1977 година со писмо од Копенхаген се ави „Носталгија“. Содржината на писмото е следното:

Мане Јаковлески -

Драги браќа,

Сериозно сум загрижен поради состојбите и опасноста во земјата, а уште повеќе поради недовербата и недоразбирањата, кавгите и поделбите меѓу нашите во туѓина.