ДЕЛ ОД МОНОГРАФИЈАТА „ПАТОТ ДО ВРВОТ“ OД Д-Р ЛЕФТЕР МАНЧЕ

Д-р Лефтер Манче е еден од најдобрите естетски хирурзи во Канада и Унгарија. Во неговата ординација во Канада, специјализирана за липосукција и естетски зафати на лицето и во клиниката во Будимпешта, специјализирана за пресадување коса, каде работеше заедно со неговиот син Тони, доаѓале пациенти од сите страни на светот, вклучувајќи и многу популарни личности од шоу-бизнисот и јавниот живот.

Последниве неколку години тој е често на релација Канада-Македонија, каде со тим на колеги-Македонци, во неколку приватни клиники, бесплатно извршил естетски операции, липосукција и пресадување коса. Лефтер Манче е првиот доктор кој во Канада напиша книга за липосукцијата, но не продолжил на тоа поле бидејќи нема време, но она што го научил се труди да го реализира на врвно ниво и има некои иновации кои ги објавил во медицински журнали во САД.

Негови се и првите написи за тој вид интервенции во унгарската медицинска литература за липосукција. Во Будимпешта го има одржано првото предавање за липосукција во 1987 година, а во Македонија во 1991 година, во Охрид.Тој, исто така, е автор на книгата „Културно однесување“, што е отпечатена на унгарски и македонски јази.

Во 1901 година, додека Лазар Поптрајков бил в затвор во Корча, загоричанецот војвода и учител Кузо Стефов, како негов заменик, раководел со Костурскиот револуционерен округ, и во 1902 година храбро загинал во нерамна борба со турскиот аскер.

И, Анастас Јанков, образован офицер којшто поради својата храброст во војната на Бугарија со Србија во текот на 1885 год. многу млад добил чин полковник, како македонски револуционер и војвода, своите четници ги охрабрувал со зборовите дека се синови на великите македонски кралеви Филип и Александар Македонски.

Во, 1926 година, грчката власт го преименува Загоричани во Василијада, оддавајќи му признание на Василис (Васил), роден загоричанец кој како митрополит на градот Смирна, дал голема помош на грчката војска во Грчко-турската војна во 1919/1922 година, а по поразот на Грците, Василис бил обесен од Турците.

И денес на плочата над влезната врата на црквата „Св. Богородица“, која е осветена во 1861 година, во натписот пишува дека овој свет храм го изградиле жителите од село Загоричани.

Според горенаведените податоци, кои се само дел од трагедијата на Загоричани и на македонскиот народ, грчката држава не ја менува политиката на терор кон Македонија и македонскиот народ, а проблемот со името на нашата држава Македонија не е ништо друго туку терор што го спроведува „современа демократска Грција“.

Со цел да се денационализира македонскиот народ, по донесениот Закон на грчката држава во 1926 год. за менување на селата, топонимите и личните имиња, на жителите им се давале грчки имиња и презимиња.

Така, во такви општествено-политички околности кои доминирале во Егејскиот дел на Македонија, според тогашната социјална положба, ме крстија во црква со грчки поп и ми го дадоа името Елефтериос Манцис.

ЦркватаСветаБогородицавоЗагоричани

Инаку, грчката власт за да изврши што поголема и полесна асимилација, на новороденчињата им даваше антички имиња на филозофи, како на пример Аристотелис, Сократис, или на богови и божици, како Артемисија, Олимп, Олимпија, Атина, Телемах итн., што и психолошки влијаеше на луѓето. Татко ми се викаше Стефо Манче, а мајка ми Јана.

Таа имаше еден брат и една сестра. Нејзиниот брат Ристо работел во Стамбол и него не го запознав, но сестра и´ Цана, мојата тетка, ми беше многу блиска и многу ме сакаше и се грижеше за мене. Нејзиниот сопруг се викаше Методи Џидров и тие имаа големо семејство, тројца синови и две ќерки.

Синовите беа повозрасни од мене, најголемиот, Димитар или Мити, како што го викавме ние, беше роден во 1927 година. Следниот беше Стефо, роден во 1928 година, а третиот, Харила, беше роден во 1930 година.

Големата ќерка Тана беше родена во 1932, а малата, Цилја, во 1940 година. Џидрови спаѓаа меѓу побогатите во селото и имаа воденица. Јас често пати одев кај нив, а понекогаш таму и спиев. Баба Тана многу ме сакаше, како да сум нејзин внук, но за дедо Стојче не си споменувам, зашто умрел порано.

За него многу ми се жалеше тета Александра – Цана, која јас ја викав Нана, за тоа какви лоши работи сторил спрема семејството и кон нашето село. Братот на мајка ми, Ристо Петличков, имаше две ќерки и два сина. ќерките и синот Ѓорги беа повозрасни од мене, но братучед ми Харила беше на моја возраст и така многу играв со него во текот на годините на моето детство.

Татко ми имаше брат во Пловдив, но јас не го запознав. Дедо Наси, татко на мојот татко, живееше во нашето маало, кое се викаше Манчево маало, кај синовите на братот на татко ми, Трифо, кој умрел многу порано и јас никогаш не го видов. Петличкови живееја веднаш под нашата куќа, а Џидрови на другата страна од трапот. Нашата куќа беше последната од Манчево маало, близу до гората.

Беше нова и мислам дека ја изградиле кога јас се родив. Ние живеевме на приземјето, а во подрумот имаше место за добитокот. На првиот кат имаше две соби за спиење, но тие не беа завршени и мајка ми Јана велеше дека кога јас ќе се оженам, таму ќе живеам со мојата невеста. Кујната се наоѓаше во авлијата, до која имавме градина, а зад куќата имаше гумно.

Татко ми Стефо, како грчки војник, бил ранет во Грчко-турската војна од 1919/1922 година, во Мала Азија, и како последица на тоа, понекогаш куцаше. Инаку, тој неколку години работел во Америка, поточно во Детроит, а кога се вратил, од 1929 до 1931 година, станал градоначалник на Загоричани.

Во 1924 година, по налог на грчката власт, селските старешини меѓу кои и дедо ми Стојче со Коле Насев, кој имал дуќан во селото, и Дине Кондов кој бил познат занаетчија, отишле во Костур и според настојувањето на грчките власти, оттаму донеле во селото 30 семејства Маџири, како што ние ги викавме.

Грците дојдени од Мала Азија, по размената на населението меѓу Грција и Турција, биле распоредени во нашите краеви, па и во Загоричани. Некои селани мислеле дека овие тројца загоричанци ги донеле Маџирите за да имаат повеќе ќар од повеќето луѓе во селото, затоа што едниот имал воденица, а другите двајца свои дуќани.

Овие дојденци, Маџирите, следните години биле привилегирани од грчката власт и им нанесоа многу зло на домородните македонски жители. Поради тоа, тетка Нана пред мене луто го колнеше дедо ми Стојче, а по 1945 година не сакаше ни да му го види гробот. Нана беше многу способна и умна жена, или, како што велеа повозрасните „имаше голем разум“. Беше многу работлива и правеше сè за да се грижи за големата фамилија и за баба Тана.

Татко ми Стефо не еднаш беше пијан и тогаш мајка ми Јана и јас имавме големи тешкотии со него. Ја напаѓаше мајка ми, зборувајќи дека таа била причината за да се врати од Америка. Мајка ми, пак, како и нејзината сестра Нана, беше многу работлива жена, трпелива, со благ карактер и добра домаќинка.

Продолжува

Пишува: СЛАВЕ КАТИН