Александар Џеповски

Кочо Рацин беше, бил и ќе биде Македонски патоказ и вечна инспирација

Неговото творештво како и љубовта кон својата земја Македонија е недостижна за секој еден Македонец да се споредува, а не пак да тресе зелени глупости како Цветин. 

Рацин требаше да биде Председател на Македонија. Заедно со Ченто и да не ги набројувам другите, беа доследни Македонци и народни луѓе со огромна почит кон секого. Што јадеше народот, исто јадеа и Кочо со другарите. Ист покрив, исти привилегии и ист износ во новчаникот со најсиромавиот. Не беше утопија, туку реалност. Затоа беше омилен кај народот и не се двоеше и нејќеше да се разликува од другите. Кочо за сите, сите за Кочо. 

Неговата популарност беше огромна и не го интересираше ни Југославија ни Коминтерни ни било што освен Македонија и тоа обединета во природни и историски граници. Затоа Тито го испрати Темпо и Капетановиќ ... да го ликвидираат. Тој не чинеше, Ченто не чинеше, Шатев, брат му на Карев и илјадници други, но затоа криминалците Колишевски и Глигоров, што скапуваа по затвори за време на војната, станаа поголеми од Рацин и останатите прави Македонци. 

Ако ја гледаме судбината на Кочо, ќе се поистовети со секој еден горд македонски патриот и суднината  на Македонија, која трае и до денес.  

Таков голем поет и секој еден негов збор кој има вредност од милион тони килограми злато со иста љубов кон својата горда земја Македонска, не се наоѓа на оваа пространа Галаксија. Секој еден збор против него е злонамерен и има за цел да уништвува свети Македонски синови. Македонија имала и ќе има свети синови и не ги даваме. Напротив, се гордееме и живеат засекогаш во Нас.