Отоманската држава ги класифицираше своите граѓани според религијата, муслимани и „други“. „Другите“ припаѓаа на претежно христијанската и еврејската вероисповед.

Официјалниот ислам забрануваше каква било друга класификација на своите граѓани надвор од религијата. Не беа дозволени национални или политички групирања.

Во рамките на христијанската класификација, неофицијално постоеја две класи на луѓе, административна или средна класа и работничка класа.

Во однос на јазикот, поголемиот дел од работничката класа беше необразована и зборуваше еден или повеќе од домородните јазици на регионот, кои усно се пренесуваа од генерација на генерација. Огромното мнозинство од административната класа беше образована и зборуваше два или три јазика. Тие го зборуваа својот мајчин јазик, турски и коине. Отоманската административна класа беше мултикултурна и мултиетничка, слична на модерните средни класи во мултиетничките држави.

Административната класа морала да биде образована за да може да служи на Отоманската Империја на различни позиции, од водење на банките на Империјата до водење на османлискиот бизнис надвор од Империјата, до извршување домашни должности како што се купување стоки, администрирање на христијанските цркви и вршење преведувачки услуги за Отоманската Империја. На муслиманите според законот не им било дозволено да ракуваат со пари, да зборуваат странски јазици или да се осмелуваат да излегуваат надвор од исламските граници.

Административната класа била образована на древниот традиционален јазик на администрацијата и трговијата, јазикот коине. Коине се зборувал во Цариград (Цариград или Истанбул) од страна на средната класа уште од создавањето на градот. Цариград служел како главен град и на Византиската и на Отоманската империја.

Кога национализмот бил воведен масовно за прв пат на Балканот, самиот концепт бил туѓ и тежок за разбирање. Луѓето јасно ги разбирале религиозните припадности, јазиците што се зборувале и структурите на општествените класи, но не можеле да разликуваат една националност од друга бидејќи концептот им бил туѓ.

Ристо Стефов