Мане Јаковлески

Можат да изгубат натпревар, но не дозволуваат да бидат надиграни

По стапките на кошаркарите тргнаа и ракометарите на Македонија. На Европското првенство во ракомет во Србија 2012, без никаков респект кон големината на противникот, македонските репрезентативци играат за победа. Не постои малодушност. Поддржани од македонските навивачи го даваат и последниот атом на силите само за да го победат противникот. Играат со душа и срце за националниот дрес. Играат за Македонија. Можат да изгубат натпревар, но, не дозволуваат да бидат надиграни.

Без разлика како ќе заврши Европскот првенство и без разлика на кое место ќе завршат, македонските ракометари се нови спортски херои на Македонија. Тие тоа го заслужија играјќи равноправно со светските ракометни велесили како што се Германија, Шведска и Данска, кои и покрај големиот број одлични ракометари од вонсериски ранг, не успеаа да остварат во ниту еден момент надмоќност врз македонската репрезентација.

На моменти, кога македонските ракометари понесени од „фалангата“ играа фантастично, угледот на големите ракометни сили го спасуваа судиите кои со чудни одлуки ја “делеа правдата“. Но, колку и да беа болни, колку и да делуваа врз ритамот на играта, овие одлуки не предизвикуваа пад на психолошката стабилност на македонските играчи, туку уште повеќе ги мотивираа во игрите со Чешка и Полска, исто така репрезентации од самиот светски врв.

Пет утакмици по ред македонската ракометна репрезентација ги одигра без калкулации на високо ниво, што претставува огромен триумф како за играчите, така и за македонскиот народ. Тоа го можат само големи репрезентации кои играат без комплекси, со изграден победнички менталитет. Ваквите резултати на македонската репрезентација претставува изненадување за голем број ракометни експерти, кои Македонија ја сметаа за аутсајдер на ова Европско првенство.

Едноставно, тие заборавија дека Македонците не играат за пари, туку со срце за својот народ и за својата Библиска земја, и дека така може да се победи секоја ракометна велесила. Односно, тие заборавија и на македонската фаланга, која прво се пресели во Ниш, а потоа во Белград.

Додека македонската фаланга бурно ги бодреше, македонските ракометари го мелеа противникот. Заедно се обидуваа да ги поразат противниците кои дојдоа преку Дунав за да ја освојат ракометната круна на Балканот. Можеби некој од нив ќе ја освои, но нема да успее да ги покори. Сите ја почуствуваа силата на македонската фаланга. Такво навивање немаат ни домаќините, а белградската „Арена“, стана македонска „Арена“. Дури и домаќините ја повикуваа македонската фаланга да им помогне во одлучувачките натпревари.

Никој не остана рамнодушен, а публиката, политичарите, тренерите, Филип Рикер, Претседателот Иванов, Премиерот Груевски,... почнаа да пеат. Десет илјади грла го извикуваа името на Македонија, десет илјади грла ја пееа песната „Излези момче право на тераса...“.

Сите зборуваа за чудото од Македонија, а спортските коментатори не именуваа со правото име, Македонци и Македонија. Почнаа да се плашат од Македонија, а тоа е најголемата победа.

Резултатите на македонската ракометна репрезентација не се случајни, како што не беа случајни ниту резултатите на кошаркашката репрезентација. Тоа е резултат на враќањето на самодовербата кај македонскиот народ, која долго време беше потисната од транзицијата, сиромаштијата и негирањето на името, идентитетот и јазикот.

Македонија полека се справува и ги надминува последиците на транзицијата, на сиромаштијата и се бори за својот идентитет. Тоа ја зацврстува, ја кали и ја прави јака да ги издржи сите искушенија. Полека ја враќа изгубената самодоверба и го гради својот победнички менталитет. Во таа борба неминовни се порази, но и победи кои толку и се потребни за самодоверба.

Македонскиот народ тоа го бара, тоа го сака. Мора да се победува за Македонија.