|
|
| Отворено писмо до Бранко Црвенковски |
 Од: м-р Мартин Протоѓер, Генерален секретар на ВМРО-ДПМНЕ “Во долгата историја на човештвото, само на одредени генерации им беше доделена историската улога на изградба на Татковината во миговите на големи предизвици. Јас не бегам од оваа одговорност, напротив јас ја поздравувам.” ~ Џон Фицџералд Кенеди
И јас ја поздравувам одговорноста. Таа е дел од системот на вредности, преку која една индивидуа, водејќи се од својата совест и внатрешен суд, ги презема на себе последиците од своите постапки и дејствувања. Таа е и однос кон делата кои имаат резултанта кон објективната стварност. И таа, како што вели Делчев, е жртва која нема степен и завршува со чест и име. Во животот не можеш да го одбереш само времето во кое си се родил и во кое живееш. Мојата генерација не го одбра времето на Бранко Црвенковски за време на својата младост. Не одбраа ни моите дедо и баба да ја доживеат староста. Сите ние, 2 милиони граѓани на Република Македонија, не одбравме да живееме во време на рестрикции на струја и вода, на неразјаснети убиства и самоубиства, на грабеж на капиталот кој сите го создаваа-ама само некои го присвоија, време на тепање на граѓани, шверцови, криминалии, политички дилови, “губење на резултати 3:0 за да не изгубиме 5:0”, лажни ветувања, ТАТ, Лавци...Не одбравме да останеме невработени, да ни ги одземат фабриките, да ни го уништат животот. Не го одбравме Бранко Црвенковски во 1994 година. Ама тоа време го преживеавме. Мислевме дека тоа време е завршена приказна, лош филм кој заврши, кошмар од кој се разбудивме. Го гледам сега повторно Бранко Црвенковски како оди по шталите кои ги опустоши, кај војниците кои ги нарекуваше животинско царство, кај стечајците кои ги создаде. Оди кај ѓорчепетровци и битпазарци кои бездушно ги тепаше. Велат “убиецот” секогаш се враќа на местото на злосторството, за да види дали го завршил делото, дали жртвата сеуште дише. Во обид за вешт лупинг, потценувајќи ја општествената колективна меморија, заборава кој е транзицискиот "херој", кој извршувајќи државнички функции петнаесет години, остана да живее во 60-тина квадрати и без автомобил?!? Исто лице, исти фрази, исти ветувања. Исти лаги! И шемата е секогаш иста. Сеење страв, паника, тези за поделби, етикети за криминал, и магла, магла во огромни количини. Држете го крадецот вели човекот кој испумпа 4,5 милијарди долари општествен капитал. Човекот кој “на клоци” го избрка АУДИ обвинува за немање инвестиции. Транспортерот на “масло за јадење во цистерни за бензин” зборува за криминал. Изборникот на 600 судии, зборува за лошо судство. Егзекуторот на Диме поштарот зборува за притисок. Градителот на Кинескиот ѕид, зборува за кич кај Скопје 2014. Лицето кое ја минираше мобилизацијата денес се претставува за патриот. Бунуел! Сте се запрашале ли зошто секогаш кога е Бранко Црвенковски во опозиција во Македонија се случува дестабилизација на демократијата, се зборува за лоши меѓуетнички односи, има тепачки во Собрание и по основни училишта, оружени инциденти? Затоа што тоа е неговиот стил на “политичка” борба. Тој не ја разбира политиката како борба на понуда на чист политички производ, концепти и идеи, туку како борба на живот и смрт за фотељата во која има неопислива желба да седне. Само за себе. Ова е неговиот последен обид, ова се неговите последни потези, веќе видени, веќе доживеани. Ќе собереш две-три целни групи кои симулираат наводен терор, ќе ги инструментализираш уставните судии да “им” срушат проект, ќе направиш тепачка во Собрание, ќе ги извадиш НЕвладините(туку опозициони) организации на бунт, и мислиш си ја завршил работата. Се прашувам од кога тоа спречувањето на разјарена толпа, предводена од бивш премиер, да претепа службено лице е спречување на движење? Колку бокса треба да изедеме за да не се чувствувате силувани? Кој е тој притисок врз медиумите кога 9 од 10 остро ја критикуваат владата, и кога е оправдано, но многу повеќе кога е неоправдано? Се плашам што е следно, и колку будни треба момците во плаво да бидат кога одат во патрола, особено по горските места? Немој ова да го пробаш. Ние не го бираме времето во кое живееме, ама бираме како ќе живееме. Но пассаран! Тоа го велат граѓаните. Тоа ме радува. Прочитан е! И тој тоа го знае. Му се гледа во погледот, замижаните очи, несигурното удирање во градите, грчот кој го прави кога му дава 1000 денари на чистачот на чевли. Порано даваше ветувања кои не ги остваруваше, сега не дава ниту ветувања. Знае дека тоне, го нервира тоа што не може да мрдне од 8 посто, иста бројка како онаа што им ја одзема на пензионерите. Кого сакаме да поразиме, прашува. Него. На тоа мислевме кога зборувавме за финалната битка со мрачните сили на транзицијата. Нема да дозволиме повторно некој да ни ги уништи животите. Нема да изгубиме уште години од животот, бидејќи животот не е премногу долг. Тоа е битката на двете Македонии. На нашата-онаа на народот, и онаа на Бранко Црвенковски. Онаа која добива визна либерализација, ги исполнува критериумите за влез во НАТО и почеток на преговори за членство во ЕУ, има трет најдобар економски резултат во Европа, дава 6 посто од БДП за образованието и 100 милиони евра за земјоделците, и онаа која манипулира, тепа, разнебитува, клоца, кине кошули и има испотени чела, ама не од работа туку од друго. Ќе ги поразиме, нека бидат сигурни во тоа. И во ноември, и по две години, и утре ако треба, и секогаш. Не давам ветувања кои не ги исполнувам. Ние тоа и го должиме на Македонија. Заради одговорноста, заради предизвикот, заради честа и името, заради дедо ми и баба ми, комшијата, другарите, учениците, студентите, пензионерите, работниците, земјоделците, селаните, граѓаните...Македонија има сила. Ни вели, се заканува, ќе ни бил ноќен кошмар. Демек ќе сме се плашеле од него. Не треба да се труди посебно, веќе предолго и е кошмар на цела Македонија. Доста и е кошмар на цела Македонија! Доста е од Бранко Црвенковски! |
